O Concello de Lobios sitúase nunha zona de transición entre dúas grandes rexións florais europeas: A Eurosiberiana (provincia atlántica) e a Mediterránea (provincia carpetano-leonesa). Por ese motivo, a vexetación alterna bosques de árbores caducifolias, características de condicións climáticas húmidas, cos de folla perenne como son a sobreira (Quercus Suber) ou o érbedo (Arbutus unedo)máis adptados á falla de auga durante determinados períodos do ano. Outra característica do concello é a súa oragrafía abrupta, con fortes contrastes altitudinais que oscilan entre as cotas próximas ós 260 m. e as superiores ós 1.500 m., diversidade que introduce e matiza tamén diferencias entre a vexetación. Polas áreas de montaña das serras de Santa Eufemia ou Xurés esténdese poboacións de reboleiras ou cerquiños (Quercus pyrenaica) que nas zonas máis altas acompáñanse do piñeiro silvestre(Pinus Sylvestris) e do teixo (Taxus baccata). Nos cumios das serras predomina a vexetación de monte baixo e só ailladamente atopamos reboleiras, acivros (lles aquifolium) e cancereixos (Sorbus aucuparia). Os bosques da zona baixa do Limia está formado principalmente por poboacións de carballos (Quercus robur), xunto co castiñeiro (Castanea sativa), a sobreira e o piñeiro común (Pino pinaster), si ben non faltan o loureiro (Laurus nobilis), o érbedo e o sanguiño (Frangula alnus). A traveso dos cen ríos e regatos que percorren as serras cara a fondal do val do Limia atopamos como bosque da ribeira a os bidueiros (Betula celtiberica), os freixos (Fraxinos angustifolius), os amieiros (Alnus glutinosa), os chopos (Pópulus trémula), as abeleiras (Corylus avellana) e varias especies de salgueiros (Salix sp.).
En canto o mato, as matogueiras están basicamente constituídas por toxos e uceiras, nos que as especies máis características son o toxo (Ulex minor), a carqueixa (Pterospartum tridetatum), diferentes especies de uceiras (Erica australis subsp. Alyssoides). No val de Riocaldo incorpórase a esta matogueira unha genista de óptimo mediterráneo occidental, Genista tricanthos.
Os chans de menor desemvolvemento están ocupados por pasteiros de especies anuais que florecen na primavera e morren un ha vez entrado o verán. Só algunhas especies de tomiño rastreiro (Thymus caespititius) son capaces de colonizar este medio. Acompáñao con frecuencia unha especie endémica (Sedum pruinatum) que apenas amplía a súa área de distribución fóra das áreas protexidas do parque.
